Człowiek miewa moc czynienia cudów - wystarczy go objąć, a najzwyklejsze miejsce na świecie staje się najcudowniejsze.

Nad kim płaczesz? Nad tymi, co umarli, czy nad sobą? Nad sobą. Opłakując ich śmierć, opłakujesz własne osamotnienie, własną dolę tego, który został. Nieodwracalność... Niczego już się nie da naprawić, niczego odwołać, nie da się powiedzieć tego, z powiedzeniem czego się zwlekało. Za późno na skąpioną - nie wiedzieć czemu - czułość. Teraz niewykonane, nie powiedziane, nienaprawione trzeba nieść w sobie. “Śpieszmy się kochać ludzi…”. Kochać? Śpieszmy się, żeby zdążyć powiedzieć o miłości.

Odchodzę, chociaż każda cząstka mojego ciała protestuje przeciwko temu.

Byłam obok, Ty wybrałeś inną przyszłość...

Jak to jest być singlem? Normalnie, tylko się trochę więcej pije i pali.

Odchodzisz, powiało chłodem. Gdybym znała przeznaczenie, nie pozwoliłabym Ci odejść...

Mam swój zamknięty świat...

On i ona w miłości bez jutra...

Wolę zachować niesamowite wspomnienia z tych kilku dni spędzonych razem, niż nie mieć ich w ogóle. Mimo świadomości, że ten czas już się nie powtórzy.

Wszystko polega na tym, żeby człowiek był taki, jaki jest, żeby nie wstydził się chcieć tego, czego chce i marzyć o tym, o czym marzy. Ludzie są na ogół niewolnikami konwenansów. Ktoś im powiedział, że powinni być tacy i tacy, i starają się być takimi aż do śmierci, nie wiedząc nawet, kim byli i są naprawdę. Nie są więc nikim i niczym, postępują niejednoznacznie, niejasno, chaotycznie. Człowiek przede wszystkim musi mieć odwagę być sobą.

-Wszyscy dziś w takim biegu, a Pani? Pani nigdzie się nie śpieszy? -czemu? -Na mnie nikt nie czeka.

Życie jest naprawdę dobre. Podaj dalej.