Docierasz do półmetka życia i nagle zdajesz sobie sprawę, że nie zrobiłeś tego, co zamierzałeś, nie stałeś się tym, kim chciałeś zostać.

Uczucia. Ludzie powinni je mieć.

Boję się pamięci o tych wszystkich ludziach, z którymi coś mnie łączyło, a z którymi rozdzieliło mnie milczenie...

Nie martwić się cały dzień. Wyznaczyć sobie na to godzinę, a potem cieszyć się życiem.

Jest fajnie, bo pijemy herbatę, gadamy, jest ładna pogoda, ale mam w sobie czarną dziurę, która cały czas promieniuje. Jak każdy zneurotyzowany typ przeżywam momenty euforii. Im większa euforia, tym potem większy dół. Taka sinusoida, bez równowagi.

Jakie życie jest dziwne. Tak niesamowicie krótkie, a mimo to tak strasznie długo się wlecze.

Pewnego dnia ludzie, którzy w ciebie nie wierzyli, będą opowiadać o tym, jak cię poznali.

Wolałbym przegrać, niż nigdy nie spróbować....

Jesteśmy jak drzewa, które rosną bardzo powoli. W Amazonii istnieje bardzo mało znane i piękne drzewo – bakuri. Drzewo bakuri potrzebuje czterdziestu lat, by wydać pierwszy owoc. Czasem jesteśmy jak bakuri, czekamy trzydzieści pięć lat na owoce i nie widzimy, by cokolwiek się pojawiło. A jednak jest zmartwychwstanie, a owoce rosną w tajemnicy. Trzeba umieć czekać. Istnieje nasz czas i czas Boga, a Bóg umie na nas czekać. Bóg prowadzi tak łagodnie, tak powoli, niczego nie musi udowadniać, niczego bronić. Musimy stać się przyjaciółmi czasu. Musimy zaakceptować, że wszystko wymaga czasu.

Samotność jest przyjemnością dla tych, którzy jej pragną i męką dla tych, co są do niej zmuszeni.

Niektórzy ludzie są tak biedni, że jedyne co mają to pieniądze...

Spodziewaj się od ludzi najgorszego, a nigdy się nie zawiedziesz.