Miłość ma też zwykłe dni. Banalne słowa: dziękuję, przepraszam, podziwiam. Miłość to też obiad zjedzony wspólnie, płacz dziecka, uśmiech, wędrówka plażą, kubek kawy zrobiony o świcie. Miłość to nie tylko oszlifowany diament. Ma swoje kanty i rysy, plamy i zadrapania. Miłość znosi ciężkie słowa i, przyczajona czeka cichutko na lepsze dni. Ciężko oddycha strudzona i rozkwita z każdym rokiem. Jest taka zwyczajna, że czasami aż przeraża. Boli, ale da się znieść cierpienie, kiedy się prawdziwie kocha.

Każdy dzień uczy nas cierpliwie że życie jest piękne na różne sposoby. Próbuje nas o tym przekonać - przemawia do rozsądku, budzi nasze zmysły, otwiera nasze oczy.

Świat należy do ludzi, którzy mają odwagę marzyć i ryzykować, aby spełniać swoje marzenia... i starają się robić to jak najlepiej !!!

Jest w porządku,jest dobrze,wszystko okej,czuje się świetnie;-)

Wiesz co jest najgorsze? Najgorsze jest to, że człowiek który nie czuł się nigdy prawdziwie kochany nie potrafi uwierzyć w to, że ktoś go kocha. I nieważne ile ktoś mu okazuje uczuć on ciągle wątpi, ucieka od uczuć, bo wie że ucieczka to jedyne wyjście bez ran.

Podobno nadmierna skłonność do porządku świadczy o kiepskim stanie nerwów.

Kierunek jest znacznie ważniejszy od prędkości. Wielu ludzi pędzi donikąd.

W ob­liczu kwiatów zaw­sze czu­je się najlepiej na środ­ku łąki roz­wi­jam swój życiowy koc, kładę się... pat­rzę w niebo... w obłokach dostrzegam prze­mi­jający czas który płynie tak szybko... a gdy og­rze­je mnie słońce odejdę na­pełniony dobrą energią i poezją za­pukam do Waszych drzwi i przywrócę nadzieję na lep­sze jutro...

Kiedy przestajesz istnieć dla kogoś ważnego, trochę też przestajesz istnieć dla siebie.

Zycie jest naprawdę dobre. Podaj dalej...

Dręczy mnie tęsknota do prawdziwej miłości, której nie znam.

Niektórym ludziom jest pisane się spotkać. Niezależnie od tego, gdzie się znajdują czy dokąd się wybierają, któregoś dnia na siebie wpadną.