Między świtem, a zachodem biegnie życia codzienność. Między słowem, a ciszą wiszą marzenia... ocean myśli. Między niebem, a ziemią tańczy natura tęcza... słońce... deszcz... Między nami kwitną róże,które pachną miłością naszych serc.

Jak mgła, jak rosa, jak rzeka, i jak kobieta nieposłuszna schematom, nierówna w dygocie serca, jak zdyszany motyl wciąż czekam. NA CIEBIE.....

Błądzę po omacku szukając złotego środka na życie. Iskra nadziei mą pochodnią, drży chybotliwie nikłą smużką światła. A życie tymczasem ucieka, przeciekając przez palce chwili z drwiącym uśmiechem na ustach.

Ludzie zapomną, co mówisz, zapomną, co robisz, ale nigdy nie zapomną tego, jak się przy Tobie czuli...

Nasze życie ma cztery wielkie cele: żyć... kochać, uczyć się... i pamiętać …

Gdy spotka Cię namiastka szczęścia, chłoń ją każdym zmysłem, schowaj bezpiecznie na dnie serca na później...

Mi­jamy się o krok o słowo o spojrzenie zbyt krótkie co dzień wznosząc mur obojętności a wystarczy zwykłe "dzień dobry" by skruszyć kamienie.

W zapachu można się zadurzyć, ale tylko w rzeczywistości może nas obudzić ze snu... w marzeniach można się zapomnieć, ale tylko w rzeczywistości wydadzą owoc... w myślach można wszystko, ale w rzeczywistości już nie.

Leżąc na polanie wsłuchuję się w sze­lest liści, śpiew ptaków, za­pach kwiatów koi umysł, piękne mo­tyle us­po­kajają oczy, wy­ciszam się, relaksuję...odpoczywam...

Dziękuję Tatiana :)

Tak łatwo być szczęśliwym, gdy ma się dla kogo żyć!

Chwilo,poczekaj chwilę pozwól... popatrzeć w błękit oczu, dotknąć dłoni, przytulić się do serca. Chwilo, zatrzymaj się na chwilę. Muszę zdążyć, zapamiętać...podziękować powiedzieć. Chwilo, musisz trwać... jeszcze nie teraz, jeszcze nie staniesz się wspomnieniem...