Kim są te nim­fy wiosen­nej łąki? Czy to pta­ki? Czy kwiaty? Czy motyle? a może po pros­tu są to tyl­ko piękne chwile…(?) :-)

W żag­le mych poczy­nań wicher życia wciąż jeszcze dmie Płynę więc, choć często już nie wiem jak i nie wiem gdzie…

Przy­jaźń nie ry­ba, zle­wana cza­sem i dys­tansem mu­si wy­nurzać się po włas­ne powietrze..

Nic mi więcej do szczęścia nie pot­rze­ba, niż piękne, bez­chmur­ne niebo, kwiecis­ta łąka i aparat... :-)

Na­wet gdy dos­ta­niemy małą muszelkę z plaży od blis­kiej nam oso­by cie­szy­my się bar­dziej, niż gdy dos­ta­niemy naj­droższy pre­zent od oso­by przez nas nie lubianej...

Cza­sem jed­no spoj­rze­nie jest więcej war­te niż ty­siąc komplementów...

Pros­to­ta i sub­telność skrzydłami duszy...

Panie Tygrysie, panie Tygrysie, może pan z nami zabawiłby się? ;-)

Krokusy, krokusy, wystawiają uszy, bo już wiatr wiosenny.. na koncert wyruszył.

Kto chce zawsze zdrowy być, musi często koktajle pić... :-)

Naj­bar­dziej egzo­tyczną dżun­glą na świecie jest psychi­ka ludzka... :-)

Cza­sem życie zbyt szyb­ko płynie, nieo­cze­kiwa­nie zmienia nurt, lub wy­lewa się z brzegów, każąc nam zaczy­nać wszys­tko od nowa...