"Być najlepszym to postanowienie straszliwe. Dążenie do doskonałości to przejaw okropnego egoizmu. I na dodatek niezwykle szybko uzależnia, jak narkotyk. W skrajnych przypadkach nałóg ten prowadzi do zbrodni przeciwko najbliższym. Odbiera im czas, uwagę, zainteresowanie, myśli, troskę, aby tylko przeżyć, krótkotrwałą euforię w momencie stawania na podium"

"Być dobrym człowiekiem. Niezłe postanowienie w mrocznych czasach.Postanowienie jest jak porcelana, prawda? Masz jak najlepsze chęci, lecz z chwilą, gdy pojawia się rysa, lada chwila rozpada się na kawałki"

"Nie zmienię się. Nie mogę wymazać z mojego życia tych żałosnych lat. Nie mogę wykasować wspomnień tego, co zrobiłem. Nie mogę obudzić się pewnego dnia z postanowieniem, że dalej będę żył pożyczonymi nadziejami i marzeniami. Czyimiś obietnicami świetlanej przyszłości. Potrzebne jest nam postanowienie, ze będziemy marzyć....albo marzenie, żeby coś postanowić"

"Jakie to trudne. Zupełnie jakbyś traciła grunt pod nogami. Znajoma droga, znajome słowa, zapachy i smaki, które sprawiały, że czułaś się bezpiecznie... i postanowienie, by położyć temu wszystkiemu kres. I to poczucie, że w przeciwnym razie będziesz tkwić w miejscu i nic się nie wydarzy, że będziesz tylko udawać, że żyjesz"

"(...)każda dusza, na ile to możliwe, powinna być szczęśliwa w samotności, zanim pochłonie ją miłość, ponieważ nigdy nie wiadomo, kiedy druga strona odejdzie. To był największy paradoks - dusze potrzebowały siebie nawzajem, ale jednocześnie ważne było, by siebie nie potrzebowały"

"Ludzie mówią, że miłość jest bezwarunkowa, ale to nie prawda, a nawet gdyby była, to nigdy nie za darmo. Zawsze wiąże się z jakimiś oczekiwaniami.Wszyscy chcą czegoś w zamian. Jakby wymagali,żeby ta druga osoba była szczęśliwa, przez co automatycznie staje się odpowiedzialna za ich szczęście, bo nie mogą być szczęśliwi, póki ona nie będzie szczęśliwa"

"Nieprawda, że to zaczyna się od spotkania i spojrzenia w oczy. To się wykluwa w samotności. Niewidocznie. Niepotrzebne są pocałunki. To zaczyna się od snu, w którym ledwie majaczy ta postać. Najpierw - przebudzenie. Zdziwienie. Więc to tak? Sen? "

"Kochać kobietę za jej przywary - oto prawdziwy prezent, niezarobiony i niezasłużony. Kochać ją za jej przywary, to zbezcześcić dla niej wszelkie cnoty - i właśnie to jest prawdziwym hołdem miłości, bo wtedy poświęcasz swoje sumienie, swój rozum, swoją uczciwość i swoje nieocenione poczucie własnej wartości"

"Jeśli powiesz pięknej kobiecie, że jest piękna, co jej ofiarowałeś? To zwykły fakt, którego stwierdzenie nic Cię nie kosztowało. Ale jeśli powiesz to mniej urodziwej kobiecie, ofiarujesz jej wielki hołd w postaci degeneracji pojęcia piękna. Kochać kobietę za jej zalety, nic nie znaczy. Ona na to zarobiła, to zapłata a nie podarunek"

"Istnieją ludzie,którzy nie są świętymi,ale niemal nieświadomie usuwają się w cień tych,których kochają.Nie robią tego przez poświęcenie ani dla zasługi,lecz po prostu z miłości.Tym bardziej rozrzewniające jest ich zdziwienie,gdy ta miłość lub troska zostają choć w części odwzajemnione.Nie sądzę,by czuli się niegodni zainteresowania bliźnich;są jedynie zaskoczeni,że ktoś pomyślał o tym,by się im zrewanżować.Większość altruistów zawsze zdumiewa (i wzrusza)wielkoduszność,jaka ich spotyka ze strony innych ludzi"

"Czujesz? Zapach nowych książek. Nieprzeczytanej przygody. Przyjaciół, których jeszcze się nie zna, i czekających nas godzin magicznej ucieczki od rzeczywistości"

"(…) ale czymże jest wspomnienie, jeśli nie językiem uczuć, słownikiem twarzy i dni, i zapachów, które powtarzają się jak czasowniki i przymiotniki, ukradkiem przemykając się poza samą rzecz, aż do czystej teraźniejszości..."