"(...) człowiek ma setki spojrzeń, które oddają, jeśli nie są maskowane, nawet odcienie jego myśli. Po prostu mówią wszystko. Ludzie, gdyby byli więcej wrażliwi, mogliby się porozumieć oczami. A my widzimy tylko kilka spojrzeń: strach, radość, zdziwienie, ciekawość, namiętność..."

"Czasem dostajemy podarunek od losu, ale to jak z piękną starożytną wazą, którą dostałeś od znajomych na nowe mieszkanie. Jest cenna, piękna i delikatna, ale Ty już urządziłeś mieszkanie meblami z Ikei. I stoisz tak z głupią miną, zachwycony pięknym prezentem, który nie pasuje do niczego, co już posiadasz"

"Zdziwienie, zaskoczenie to początek zrozumienia. To specyficzny i ekskluzywny sport i luksus intelektualistów. Dlatego też charakterystycznym dla nich gestem jest patrzenie na świat rozszerzonymi ze zdziwienia źrenicami. Cały otaczający nas świat jest dziwny i cudowny, jeśli nań spojrzeć szeroko otwartymi oczami"

"Stan niewinności musi zakończyć się wygnaniem z raju. Ale musimy do niego powrócić. Na samym początku życia patrzymy na rzeczywistość, dziwiąc się, ale nie jest to pełne mądrości zdziwienie. Następnie zdziwienie obumiera przez znudzenie - w miarę rozwoju pojęć i słów. Później jeszcze, przy odrobinie szczęścia, zaczynamy dziwić się ponownie"

Na każdego człowieka przychodzi taki czas, kiedy częściej zaczyna wracać myślami do tych lat, które już przeżył, niż stara się odgadnąć, co mu jeszcze dni przyniosą. Ze zdziwieniem stwierdza wtedy, że w całym jego dotychczasowym życiu najbarwniejsze i najciekawsze były chwile młodości, natomiast to, co przeżył wczoraj, rok czy dziesięć lat temu, szybko zaciera się w pamięci"

"Cokolwiek zrobię ze światem: czy nim wstrząsnę, czy go zmienię, to znaczy: będzie mi się wydawało, że go zmieniam, czy się nim posłużę, czy wreszcie polecę na inne planety, on zawsze będzie tym, czym jest i cóż właściwie znaczy: to? Nie ma nic potężniejszego niż zdziwienie, że on jest "tym" i że ja jestem tutaj. Gdyby nawet udało mi się otworzyć wszystkie drzwi, zostałyby zawsze drzwi, których otworzyć nie można, wrota zdziwienia"

Lubię takie nadmorskie miejsca :-)

"Już nie wiem, czy rzeczywiście się dziwię czy wywołuję w sobie to zdziwienie, zdziwiony tym, że się nie dziwię"

Nooo,cudne :-)

"Nagle, kiedy tak szedł nad skrajem wody, ogarnęło go zdziwienie. Poczuł, że rozumie nudę tego życia, gdzie każda dróżka była improwizacją i gdzie znaczną część czasu poświęcało się na pilnowanie własnych kroków"

"Jak łatwo nam poczuć się tą jedyną i jakież zdziwienie, kiedy się nią być przestaje"

"Przez chwilę zapomina o wszystkich problemach i obawach. Ze zdziwieniem stwierdza, jak bardzo szacunek do siebie jest kruchy i zależny od spojrzenia ukochanej osoby. Jak kilka magicznych chwil może ubarwić całe lata poniżenia i byle jakiej egzystencji"