"Szczęście nie sprzyja ludziom biernym. Trzeba je prowokować, zdobywać, trzeba po prostu na nie zasłużyć..."

"Staraj się tylko pamiętać, co cię uszczęśliwia.Nie okłamuj samej siebie tylko dlatego, że tak jest bezpieczniej. Rzeczywistość tak nie działa..."

"Jeśli czujesz,że coś w twoim życiu nie gra i chciałbyś coś zmienić,to nie szukaj biletu na koniec świata,tylko zacznij tu i teraz.Jeżeli nie jesteś szczęśliwy z tym,co masz teraz,nigdzie indziej na świecie też nie będziesz szczęśliwy,bo szczęście nie mieszka w określonej części świata,tylko w twojej własnej duszy."

"Miałeś w sobie obraz życia,jakąś wiarę, jakieś żądanie, byłeś gotów do czynów, do cierpień i ofiar... a potem spostrzegłeś, że świat nie żąda od Ciebie ani czynów, ani ofiar, ani podobnych rzeczy, że życie nie jest heroicznym poematem z rolami bohaterów i tym podobnych postaci, lecz mieszczańską najlepszą izbą, gdzie ludzi w pełni zadowala jedzenie, picie i robótka na drutach, partia taroka i radio."

"Niektóre kobiety są ozdobą dla stroju, a inne potrzebują stroju, żeby się ozdobić!"

"Nikt nie urodził się złym człowiekiem, tak samo jak nikt nie rodzi się samotny. Stajemy się tacy przez wybory, których dokonujemy, i okoliczności, w jakich przychodzi nam żyć."

"Czasami nasze życie zmienia się tak szybko, że za tą zmianą nie nadążają umysły i serca"

"Książki są bramą, przez którą wychodzisz na ulicę, mówiła Patricia. Dzięki nim uczysz się, mądrzejesz, podróżujesz, marzysz, wyobrażasz sobie, przeżywasz losy innych, swoje życie mnożysz razy tysiąc. Ciekawe, czy ktoś da ci więcej za tak niewiele. Pomagają też odpędzić różne złe rzeczy - samotność, upiory i tym podobne paskudztwa. Czasem się zastanawiam, jak możecie znieść to wszystko wy, które nie czytacie."

"(...) mężczyzna powinien kierować sę rozumem,a kobieta może i powinna sercem.Wy dzisiaj tego nie rozumiecie,ale to był dobry porządek świata.I sprawdzał się,gdy go naprawdę przestrzegano.Dawał kobiecie oparcie.A mężczyźnie wyznaczał cele,zwłaszcza ten podstawowy,ochronę rodziny."

"To zabawne - jako dzieci wierzymy,że możemy zostać,kim chcemy,znaleźć się tam,gdzie zapragniemy,bez ograniczeń.Oczekujemy czegoś niezwykłego,wierzymy w magię.Potem dorastamy i mijają lata niewinności.W nasze życie wkrada się rzeczywistość i nagle zdajemy sobie sprawę, że nie możemy zostać tym,kim chcemy,i musimy się zadowolić czymś pośledniejszym.Dlaczego ludzie przestają w siebie wierzyć?Dlaczego pozwalają,aby ich życiem rządziły fakty,liczby - wszystko,tylko nie marzenia?"

"Miło jest mieć takie miejsce, do którego można uciec, gdy się nie chce być tam, gdzie się trafiło."

"Jest się takim, jak myślą ludzie, nie jak myślimy o sobie my, jest się takim, jak miejsce, w którym się jest."