Nie wys­tar­czy wy­budo­wać dom,trze­ba jeszcze stworzyć w nim dom.

Pośród szu­mu wie­rzb ,słychać dźwięczny głos, to o ludzkiej piel­grzym­ce bal­ladę snu­je kos, a so­wa,tuż po kosie, po­huku­je o człowieczym losie.

Gdy tra­ci się złudze­nia, życie sta­je się gorzkie i zim­ne. Zaczy­na sma­kować jak piwo.

Śnieżna zi­ma,je­dyny czas gdy chodzę ścieżka­mi ,wy­tyczo­nymi przez innych.

Na­wet jeśli nie rozłożysz skrzy­deł, po­zos­tają ci ra­miona, na których łat­wiej ut­rzy­mać pióro.

Na­wet w wa­kac­je nie wy­syłaj na urlop...rozumu.

Smu­tek nat­chnieniem naj­piękniej­szych dzieł.

Każda mas­ka,którą przyw­dziewa­my,jest,bądź też wkrótce się sta­nie,częścią naszej twarzy.

By zacząć podróż życia, zaw­sze trze­ba się dob­rze od cze­goś odepchnąć.

Uk­radłam pióro ze skrzydła Anioła. I piszę... Choć tak bar­dzo kocham fotografię.

Uwierz,że ten,który ofiaro­wał Ci pióro chce na no­wo od­bu­dować Two­je skrzydła. Uwierz...

Nie wy­korzys­tuj ludzi jak ta­nie wino. Tyl­ko dla chwi­lowe­go "upi­cia się." Jeżeli wiesz,że to nie "Twój smak",który za­mienisz wkrótce na inny.