Bo przy­jaciel,jest jak sta­ry pluszo­wy miś, nie ważne że sta­ry,ważne że bar­dzo go kochamy.

Przeszłość wys­ta­wia nam rachu­nek każde­go dnia.

Kiedy spa­da gwiaz­da, czy­jeś ser­ce przes­ta­je bić.

A so­wa jak to zwykła mieć w zwyczaju, po­huku­je o wyjątko­wości człowie­cze­go gaju.

Sie­dział jak mysz pod miotłą a i tak go wymiotło.

...i tyl­ko cza­sem mo­tyl wspom­nień przy­siada na ra­mieniu i skrzydłami cień na twarzy kładzie.

Cza­sami,zwykła,pusta kar­tka pa­pieru,wy­wołuje niez­wykłe wspomnienia.

Cza­sami ochro­na przy­pomi­na uwięzienie.

Być jak świeca,trwać krótką chwilę,mieć ma­giczny płomień, czar, urok? Trwać chwi­lę- nieza­pom­nianą chwilę.

Czy to ze­gary od­mie­rzają upływający czas, czy to czas wy­licza ty­kanie zegarom ?

Na­wet naj­le­piej dob­ra­na mas­ka nie jest w sta­nie oszu­kać cha­rak­te­rys­tyczne­go tem­bru głosu.

Ser­ce - naj­ważniej­szy or­gan "władzy".