We­na jest jak kot. Chodzi włas­ny­mi dro­gami, ale wra­ca. Zawsze.

Niektórzy są jak śliw­ki-na wie­rzchu piękni i doj­rza­li a w środ­ku robaczywi.

Każdy ma swój włas­ny skra­wek nieba, choć cza­sem przesłaniają go chmury.

Wielu czynów nie pot­ra­fimy so­bie wybaczyć. One są jak ku­la u no­gi, często na­zywa­na wyrzu­tami sumienia.

Raz pod wo­zem, raz na wozie za­pom­niała zi­ma o mrozie, I o śniegu, tak uparta? zi­mo nasza,idź do czarta.

Najgłośniej­sza mu­zyka naj­le­piej wy­cisza sil­ne emocje.

Cze­reśnie,co za dużo, to nie zdrowo.

Przy­pad­ko­wy uśmiech może być jak lam­pion na pro­gu do­mu, w którym cze­kają czy­jeś dob­re ręce.

Ciało to tyl­ko opa­kowa­nie. Kar­ton, błyszczący pa­pier i wstążka.

Jes­tem jak ja­kaś wyjątko­wo upar­ta świe­czka, w po­mie­szcze­niu daw­no skończył się tlen, po­win­ienem się wy­palić, ale nie, siłą wo­li zbiłem szybę okna.

"Jeżeli coś wygląda jak kaczka, chodzi jak kaczka, ga­da jak kaczka, zacho­wuje się jak kaczka - jest to kaczka"

No­wy Rok - sta­re marzenia,problemy...