Choin­ka dum­nie się puszy ko­lora­mi i won­nym za­pachem igliwia. Pod choinką nieus­tająco szu­kam uśmie­chu moich blis­kich, niepow­tarzal­nej at­mosfe­ry, ciepła w ser­cach, pa­mięci o tych, dzięki którym jes­teśmy i pot­ra­fimy tym wszys­tkim się cieszyć.

Sztuką jest zacho­wać wewnętrzny spokój, tak by nie zaplątać się w sieć znie­czu­lenia i powierzchowności.

Osob­no jes­teście jak dwa kwiaty, ra­zem tworzy­cie piękny bukiet.

Tyl­ko czy­ny wy­magające cier­pli­wości dadzą owo­ce o sma­ku radości.

Śnieżna zi­ma,je­dyny czas gdy chodzę ścieżka­mi wy­tyczo­nymi przez innych.

Zmień co możesz i zaak­ceptuj to , cze­go zmienić się nie da.

Nic nie uno­si się wie­cznie. Na­wet ptak cza­sem mu­si zniżyć swój lot.

Dziura­wego ser­ca nie na­pełnisz miłością.

Żaden ptak nie wzbi­je się w przes­tworza mając skrzydła ze złota.

O kurczę,Ula,same smakowitości tu widzę :-)

Oswój się z sa­mot­nością, a będzie Ci wier­na jak pies.

Kot może i nie jest naj­wier­niej­szym przy­jacielem człowieka, ale wy­biera włas­ne ścieżki nieroz­ważnie jak niejed­no z nas.