Życie to nie spa­cer przez pus­te po­le, lecz dro­ga między drzewami.

Ja­kie to śmie­szne, że naj­bar­dziej przy­ciągają się prze­ciwieństwa... Prze­cież pies nie kocha kota.

Przy­pad­ko­wy uśmiech może być jak lam­pion na pro­gu do­mu, w którym cze­kają czy­jeś dob­re ręce.

Ta­ka szczęśli­wa i radosna,bo ma twar­dy orzech do zgryzienia. Mała wiewiórka.

Ka­wa bez wo­dy nie is­tnieje. Po­dob­nie jak kłam­stwo bez prawdy.

Pies wi­nien machać ogo­nem a nie łańcuchem.

Kto raz uległ ko­ciej na­turze, po­zos­ta­nie jej wier­ny jak pies.

Nie sztuką jest wzniecić płomień - sztuką jest je­go utrzymanie.

Róża ma kol­ce, a za­razem wielką za­letę z tego, iż kłując nieroz­ważne­go, czy­ni zeń mądrego.

Cza­sem słońce rzu­ca cień idąc własną drogą.

Oswój się z sa­mot­nością, a będzie Ci wier­na jak pies.

Jak każda świeca kiedyś mu­simy się wypalić.