Nim świt roz­pa­li ogień na niebie, a w mym ser­cu kłujący ból tęskno­ty, za­nurzo­ny jes­tem w dro­gach wspom­nień. Ścieżką pul­sującej ciszy wra­cam do tętniących śladów ciebie...

Ręce tak zim­ne, tak chłod­ne od mro­zu ,a gdy złączy­my je ra­zem czuję się jak by było la­to .

Wol­ność, to ab­strak­cja. Czy mo­tyl la­tający po łące jest wolny? Otóż nie! Wiatr, który sta­wia opór, spra­wia że zmienia tra­jek­to­rie lo­tu. A wiatr? Jest niena­macal­ny, to właśnie abstrakcja.

Tak. Człowiek jest jak książka Aby ją zro­zumieć trze­ba przeczy­tać, poz­nać... Streszcze­nie poz­ba­wia nas tego

Słowa to nie wiatrak a wiatr wieje i kaleczy co piękne w nas

Urodzaj­ne drze­wo pod­le­wane kłam­stwem, za­wiścią czy też zaz­drością i tak będzie wy­dawało gorzkie owoce.

Mały sta­tek, a swo­je życie poświęcił dla jed­nej kotwicy

Wiarą zbu­duje­my most, po drodze spot­ka­my nadzieje, która po­może nam dojść do pięknej czys­tej Miłości

Wys­tar­czy je­den opa­dający płatek kwiatu,aby zmienić nie tyl­ko kra­job­raz,lecz także przyszłość

Przyszłość to jak dro­ga przez ob­lodzo­ne je­zioro które nie wyt­rzy­muje pod na­porem wra­cającej przeszłości...

Na­wet jeśli morze miłości wys­chnie , fa­le bólu i tak Nas za­leją

Nie tyl­ko łabędź kry­je w so­bie niesa­mowi­te piękno...