- Od­kryłaś już jakąś nową planetę? * Co? - za­pytałam po chwili - Prze­cież widzę, że od­le­ciałaś. Nie ma cię na Ziemi * Niep­rawda, prze­cież kon­taktu­je - To cho­ciaż po­wiedz, w którym miej­scu na Ziemi jesteś? * Przy je­go ser­cu ...

gotowi do startu i poszli

Spa­ceru­jemy po ścieżkach życia, w par­ku roz­maitych drzew.

Na pros­tej drodze nie nau­czysz się wychodzić z zakrętów.

Żad­na noc nie może być aż tak czar­na, żeby nig­dzie nie można było od­szu­kać choć jed­nej gwiaz­dy. Pus­ty­nia też nie może być aż tak bez­nadziej­na, żeby nie można było od­kryć oazy. Pogódź się z życiem, ta­kim ja­kie ono jest. Zaw­sze gdzieś cze­ka ja­kaś mała ra­dość. Is­tnieją kwiaty, które kwitną na­wet w zimie.

Dwie ko­biety spędzają wcza­sy w pen­sjo­nacie. Jed­na mówi: "ja­kie tu mają niedob­re jedze­nie", a dru­ga do­daje: "no i w do­dat­ku ta­kie małe por­cje." To sa­mo myślę o życiu. Jest pełne bólu, cier­pienia i nie­szczęść, a na do­datek tak szyb­ko przemija.

Przy­jaciele nie muszą być su­per bo­hate­rem z fil­mu fan­ta­sy by móc czy­tać ci w myślach. Cza­sem wys­tar­czy tyl­ko jed­no spoj­rze­nie. To niesa­mowi­te uczu­cie gdy pro­wadzi­cie z przy­jacielem „niemą rozmowę”

Człowiek jest tyl­ko pun­ktem w przes­trze­ni, na który od­działują różne siły. Na­leży kon­tro­lować ich wek­to­ry, aby grot wy­pad­ko­wej zwróco­ny był w od­po­wied­nią stronę.

Ma­kijaż pod­kreśla urodę ko­biety ale to uśmiech czy­ni ją piękną.

Prze­ważnie mężczyz­na jest ty­pem dra­pieżnika...po­luje,aby zdo­być ko­bietę,a gdy mu się znudzi roz­gląda się za inną zwierzyną... ...A cza­sem jest tak,że ko­bieta jest ty­pem czar­nej wdo­wy...ku­si mężczyznę,wy­sysa z niego to co naj­lep­sze i zos­ta­wia pus­te­go jak niepot­rzeb­ny śmieć... ...I ni­by pochodzi­my od małpy??

Na­malo­wałem ob­raz…skrom­ny,czer­wo­ny kwiat za­gubiony wśród ka­mieni i od­ra­panych murów.Naz­wałem go”Sa­mot­ność”. Za chwilę przyf­runął błękit­ny mo­tyl…już nie byłem samotny...

Jes­teśmy ma­larza­mi włas­ne­go życia. Od nas za­leży czy nasz ob­raz będzie budzącym podziw ar­cydziełem, nieudaną rep­ro­duk­cją a może zwykłym ob­razkiem na­malo­wanym ręką dziec­ka i wy­pełnionym ko­lora­mi naj­praw­dziw­szych uczuć.