Cieka­wość za­biła ko­ta, sa­tys­fak­cja go wskrzesiła.

A gdy już dzwo­ny żałob­ne umil­kną, a wszys­cy za­pomną o tobie, nie czynów twych wiel­kość, lecz miłość ka­mień od­su­nie przy grobie...

Brał pod lupę swą pa­pierową chałupę przez przy­padek spalił, ale lupę ocalił.

Gałązki wiśni otu­lone ciepłem słów bez przer­wy kwitną

a czy ten Orzech jest jadalny ??

Jes­tem ba­lonem wy­pełnionym he­lem, a uchodzi ze mnie po­wiet­rze. Jes­tem tab­liczką cze­kola­dy, a sma­kuję jak cias­to mar­chew­ko­we. Jes­tem wieżą Eif­fla, a ludzie wyk­rzy­kują w niebogłosy "Pat­rz! To ko­loseum!". Czy to niedo­pat­rze­nie czy niedocenienie?

Człowiek, nie kot. Na czte­ry łapy nie spad­nie... Ale na pros­tej drodze orła wywinie.

Nikt nie pot­ra­fi kłamać, nikt nie pot­ra­fi nicze­go uk­ryć, jeśli pat­rzy ko­muś pros­to w oczy.

I to zdzi­wienie, jak głośne pot­ra­fią być myśli, gdy spa­ceru­jesz nocą po uśpionym mieście.

pięknie to wyglada

Kocham la­to. Mogę wyjść na łąkę, po­bawić się ze sto­noga­mi, po­liczyć krop­ki na bied­ronkach, pości­gać się z mo­tyla­mi, poz­ry­wać pol­ne kwiaty i zat­ra­cać się w ich cu­dow­nym za­pachu wolności.

Kocie teraz twoja kolej :)