Jak oszałamiająca krys­ta­liczność zi­my i jej płatków. Jak wios­na w pa­lecie kwiatów. Jak kruchy lot mo­tyla. Jak szkarłat­ny zachód słońca. Jak po­ran­na ro­sa na płat­ku i jak de­likat­ny do­tyk ust, który za­mienia się w po­całunek. Tak niet­rwała a za­razem piękna pot­ra­fi być miłość.

Wznieś się jak orzeł nad spa­dającym słońcem, a i wróg Cię nie sięgnie.

Mo­ja ra­dość rozpłynęła się we mgle samotności.

Cza­sem praw­dy nie na­leży szu­kać na plaży, a w poszczególnych ziar­nkach piasku.

...i cóż z te­go że dro­ga wy­daje się pros­ta i usłana kwiata­mi sko­ro diabeł po­zamieniał znaki.

Mam jed­no marze­nie. I marzę je nieus­tannie, choć często wy­daje mi się, że nie może się spełnić... Marzę o dom­ku wśród so­sen. Ko­cie, psie, kro­kach przy­jaciół. I o Tobie...

Kiedy cze­goś prag­niesz wal­cz, ry­zykuj.. i pa­miętaj w życiu chodzi o to by wzras­tać a nie piąć się ku górze.

Za­nim pot­raktu­jesz ko­goś z góry,pa­miętaj że zaw­sze jest ktoś od ciebie wyżej.

Na­wet kwiat pot­ra­fi cier­pieć za Nasze ''Kocha, nie kocha''..

Z ko­bieta­mi jak z kwiata­mi, trze­ba je pielęgno­wać wte­dy kwitną.

Żeby ko­bieta mogła przeżyć swój szczyt, wys­tar­czy cza­sem pros­ta wdzięczność mężczyzny.

No cóż... Nie chciałam być do­rosła, a po­nieważ Piot­ruś Pan zgu­bił gdzieś mo­je zap­rosze­nie do Ni­bylan­dii weszłam na dach jed­ne­go z tych dra­paczy chmur, wzięłam roz­bieg i skoczyłam. Myślałam tyl­ko o dob­rych rzeczach, ale spadłam. Za­pom­niałam, że aby la­tać pot­rzeb­ny jest ma­giczny pył.