Po raz os­tatni uro­nić łzę, już nig­dy Cię nie widzieć, na­wet przez mgłę.

I nie mów mi, że nie ufasz ludziom. Jeździsz auto­busem, metrem... La­tasz samolotem....przechodzisz przez ulicę... Każde­go dnia po­wie­rzasz in­nym swo­je życie. To zaufa­nie wrodzone.

A gdzie jest ta dob­ra wróżka która smu­tek za­mienia w uśmiech?

Je­den bo­rowik nie wys­tar­czy a żeby się na­jeść; choćby na chwilę...Na­tomiast wys­tar­czy je­den mucho­mor by po­zos­tać sy­tym do końca życia...

"To ok­ropne po­kuto­wać za nie po­pełnione winy" fr."Sa­mot­ne wys­py i stor­czyk"An­na Onichimowska

I co z te­go, że nie odróżniam beżu od ec­ru, i nie miałam zielo­nego pojęcia, że ama­rant to kolor? Wciąż jes­tem ko­bietą, mi­mo że noszę spod­nie i in­te­resu­je mnie motoryzacja.

Za­nurzę się cała w tra­wie i opo­wiem Ci, jak zielo­no było. Tyl­ko Tobie.

Każda krawędź jest os­tra, gdy żyjesz w mieście nożowników.

życie jest trochę jak jaz­da sa­mocho­dem. raz jedziesz szyb­ciej, raz wol­niej. raz z górki, raz pod górkę. cza­sem mu­sisz się zat­rzy­mać z po­wodu awa­rii. ma tyl­ko jedną, po­ważną wadę - nie ma wstecznego.

Czym jest szczęście? To is­kier­ka ra­dości, która tańczy Ci w ser­cu, ata­kując i roz­pro­mieniając po ko­lei każdą część Two­jego ciała.

I cza­sem na­wet pies z ku­lawą nogą ma więcej szczęścia niż my.

We­na jest jak kot. Chodzi włas­ny­mi dro­gami, ale wra­ca. Zawsze.