Wrażli­wość jak ptak ze złama­nym skrzydłem…tak łat­wo o nią się potknąć…

W dzi­siej­szym świecie skru­puły od­chodzą na dal­szy plan. Pra­ca sta­je się po pros­tu pracą, a to, że przez nią cier­pią in­ni sta­je się nieważne. Dzi­siej­szy świat stwarza z ludzi ro­botów, którzy muszą na siłę od­se­paro­wać się od pod­sta­wowych uczuć- wrażli­wości, chęci niesienia po­mocy czy na­wet pos­po­lite­go żalu...

Gdy tyl­ko po­jawiasz się w pob­liżu, ja, niczym dziec­ko we mgle, błądzę wśród włas­nych myśli i przechodzą mnie dreszcze, które nie poz­wa­lają pos­ta­wić ko­lej­ne­go kro­ku, a język plącze się, jak­by kręcił się na ka­ruze­li, nie poz­wa­lając wy­powie­dzieć ani słowa...nie wspo­minając już o moc­niej bijącym sercu...

Ludzie ze złotym ser­cem mają bo­gate wnętrze.

Nieraz czuję się jak ptaszek zam­knięty w klat­ce, od które­go wy­magają je­dynie ład­ne­go śpiewu.

puść to !!!

jeśli mnie obudzisz zegarku to cię zastrzelę

Miłość jest przys­ta­nią, gdzie dwo­je za­kocha­nych w so­bie ludzi stoi na mo­lo swoich uczuć, trzy­mających się ze ręce, tulących, pat­rzących na wschodzące słońce, jak na szczęśliwą i piękną przyszłość, która ma dla nich nadejść.

Nie mierz cza­su ja­ko ma­terii, lecz ducho­wy wskaźnik.

Wscho­dy słońca to na­rodzi­ny no­wego dnia, a zacho­dy to nadzieja, że ten no­wy dzień nadejdzie.

Jak sa­mochód bez sil­ni­ka ruszyć nie może, tak człowiek bez miłości schodzi na rozdroże, po wielu próbach, cze­kając na ko­goś kto mu wreszcie pomoże. Już dob­rze wie, że sam nie podoła, dla­tego wśród życia dróg wyt­rwa­le szu­ka swe­go anioła.

Z miłością jest jak z jazdą sa­mocho­dem. Może rozwinąć dużą prędkość , mi­mo , że są og­ra­nicze­nia. Ale zaz­wyczaj spo­ra szyb­kość kończy się mandatem.