Ob­chodź się z ciałem ukocha­nej ko­biety jak z naj­piękniej­szą li­lią…pat­rz na nią zaw­sze z fas­cy­nacją i do­tykaj czer­piąc przy­jem­ność bar­dziej z ofiaro­wywa­nia ra­dości niż z jej brania.

Człowiek bez pas­ji nie zro­zumie dru­giego, który wsta­je o 3.30 żeby pójść na ryby.

Tęskno­ty nie da się zmie­rzyć żadną znaną na świecie miarą. Jeżeli tyl­ko tęsknisz za ukochaną osobą, to tęskno­ta bez względu na dzielący was czas i od­ległość - dos­kwiera tak samo.

Jeśli ko­bieta kocha na­wet w piek­le z tobą za­mie­szka,jeśli nie kocha i do­mem w niebie jej nie przekupisz.

Gdzie rośnie kult pieniądza tam spa­dają ak­cje uczuć.

"Magia pieniądza"... To nie ma­giczna spra­wa, lecz smut­na sta­tys­ty­ka, że gdy w grę wchodzi ka­sa to często ho­nor znika.

Na­wet gdy­by zły los miotał na­mi jak rwąca rze­ka miota łupinką orzecha, nie traćmy nadziei… Zaw­sze jest ja­kiś brzeg do które­go za­winiemy by roz­począć no­we życie...

Dzi­kiego ko­nia łamie się nie siłą, ale cier­pli­wością... W końcu kiedyś się zmęczy.

Głębo­ko w niepa­mięci, uk­ry­ta pod prze­siąkniety­mi za­pachem la­wen­dy woal­ka­mi sta­rych ka­peluszy. Zag­rze­bana w ster­cie je­sien­nych liści obu­mierających po cichu gdzieś w kącie og­ro­du. W kar­to­nie z pa­miątka­mi z dzieciństwa, pok­ry­ta grubą war­stwą kurzu. Gdzieś tam. Może blis­ko, może da­leko, umiera właśnie czy­jaś dusza. Sa­mot­nie. Po­woli od­da­je każdy od­dech nad­chodzącej zi­mie. Drży pod wpływem zim­nych pod­muchów wiat­ru. Obojętna.

Tęskno­ta XXI wieku. Gdy wa­rujesz jak pies przy te­lefo­nie komórkowym.

Szu­kaj ser­cem diamentów bo często diabeł pod­stępem zwykłe ka­mienie do nich upodabnia.

odeszła..Była za słaba na ta­kie życie, jak małe piórko w stadzie ba­wołów. Życie ją prze­rosło, nie miała siły by da­lej iść. Świat sie od niej od­wrócił. Jak przez mig­nięcie flesza stał sie bru­tal­ny i bez­li­tos­ny. Była zbyt za­gubiona by szu­kać in­ne­go roz­wiąza­nia i zbyt zmęczo­na by biec nap­rzód. Wyb­rała więc Białą Drogę, Białą Drogę do bram szczęścia...