Cza­sami jed­na sy­tuac­ja po­wodu­je la­winę zdarzeń, które niczym kos­tki do­mina burzą naszą małą stabilizację... i już żad­na siła nie cof­nie tej pier­wszej wpra­wionej w ruch...

Ludzie zbyt często za­pomi­nają, że przepłynąć pół je­ziora i wrócić - to tak, jak­by przepłynąć je całe.

Życie każde­go z nas to ta­ka dro­ga krzyżowa, upa­damy na niej wiele ra­zy nie zaw­sze jed­nak umiemy się pod­nieść. Na naszej drodze zaw­sze po­jawia się Szy­mon z Cy­reny, lecz niekiedy od­chodzi pomóc ko­muś in­ne­mu po­nieść krzyż, We­roniką ocierającą twarz są nasze dzieci, przy­jaciele, a płaczący­mi niewias­ta­mi in­ni ludzie pot­rze­bujący po­mocy lub zrozumienia.

Z kro­nik NFZ W pew­nym szpi­talu na pustą salę przy­wieźli po­noć młot z udarem.

Cza­sem gdy przechodzę przez uli­ce po­jawia się myśl, że chciałabym aby potrącił mnie sa­mochód... Dlacze­go? Bo w te­dy do­wie­działabym się czy Ciebie to ruszyło.

Nie­rzad­ko ry­ba więcej powie niż moc­no wy­gada­ny człowiek.

Naj­bo­leśniej­sze i naj­cięższe upad­ki to te nies­pełnione prag­nienia nasączo­ne wiarą i nadzieją, roz­sy­pujące się w drob­ny mak…

Życie to ta­kie morze prob­lemów, gdzie ich roz­wiąza­nia naj­częściej kryją się na sa­mym dnie.

Mężczyz­na szu­ka ko­biety z za­sada­mi, by móc je później po­woli przełamać.

Ko­bieta nie cze­ka na kwiaty, czy cze­kolad­ki. Ona cze­ka na spoj­rze­nie mężczyz­ny, je­go zain­te­reso­wanie. Bar­dziej od pre­zentów prag­nie poczuć siłę męskiego ramienia.

W ta­jem­niczym og­rodzie myśli, dzieją się rzeczy niemożliwe. W moim, jak co ro­ku o tej porze - kwitną krokusy...

Widzisz dziew­czynkę w różowej su­kien­ce z pra­wej stro­ny? Tak, tę blon­dynkę. Spędziła długie dnie i no­ce, cze­kając na wy­niki ba­dań. Dos­trzegłeś wzrok tam­tej ko­biety przy sto­liku? Tak, w tej szma­rag­do­wej tu­nice. Mod­liła się do Bo­ga, by jej mąż przeżył ciężką ope­rację. Po­pat­rz na te­go mężczyznę przy ok­nie. Przez niekończące się 13 mi­nut, trzy­mał za rękę swoją żonę