Mam złoty charakter. Dlatego jest taki..... ciężki.

Lubię stare piosenki i stare filmy. Dzięki nim wracam do chwil, kiedy wszyscy, których kochałam byli jeszcze blisko mnie.

"Uśmiechnięci, w pół objęci próbujemy szukać zgody, choć różnimy się od siebie jak dwie krople czystej wody. Czemu ty się zła godzino z niepotrzebnym stapiasz lękiem? Jesteś, a więc musisz minąć. Miniesz, no i to jest piękne."

"Wczoraj, kiedy ktoś Twe imię wymówił przy mnie głośno, tak mi było jakby róża przez otwarte wpadła okno. Dzisiaj, gdy jesteśmy razem, odchyliłam twarz ku ścianie. Róża, jak wygląda teraz róża? Czy to ptak jest? Może kamień?"

" Żaden dzień się nie powtórzy, nie ma dwóch podobnych nocy, dwóch tych samych pocałunków, dwóch jednakich spojrzeń w oczy..."

Wyjątkowo pięknie to wyszło. Ten kwiat na tle nieba, róż i błękit...

Czasem wolałbym dostać po gębie, niż słyszeć to co słyszę. Mniej by bolało.

Gdyby miały uszy nic, ale gdyby miały usta... ;)

Przyjaciel to ktoś, komu powiesz, że zabiłeś człowieka, a on zapyta gdzie go zakopiemy.

Monia :) To Twój wiersz?

Dziel z tamtą kobietą chleb na pół, kiedy mnie już nie będzie. Kupcie firanki, jakąś lampę i stół. Zróbcie sobie miejsce. A mnie zabawiaj smutnie uśmiechem, słowem, gestem bo przecież jestem, bo jeszcze jestem...

Płyń z tamtą kobietą w górę rzek, kiedy mnie już nie będzie. Znajdźcie polanę, smukłą sosnę i brzeg. Zróbcie sobie miejsce. A mnie wspominaj wdzięcznie, że tak się mało śniłam, a przecież byłam, no przecież byłam...