Im bar­dziej poz­naję ludzi, tym bar­dziej kocham zwierzęta.

Spo­wita po­ranną mgłą, resztka­mi pro­mieni słońca, otu­lam zmarzniętą nadzieję na miłość, zabłąkaną, szu­kającą dro­gi pow­ro­tu do marzeń, po­zos­ta­wionych gdzieś na ho­ryzon­cie dnia.

W górach jest się bliżej nieba...

Gdy­by nie te wodospady dałbym so­bie ze wszys­tkim rady.

We­na jest jak kot. Chodzi włas­ny­mi dro­gami, ale wra­ca.

Na­wet pluszo­wy miś jest lep­szy od fałszy­wego przyjaciela...

By­cie ro­man­ty­kiem w dzi­siej­szych cza­sach, to sport ekstremalny.

O praw­do! Pro­wadź nas, by­le nie w las!

La­tem, to ja luię zimę. A zimą chce być niedźwie­dziem porążąnym we śnie.

Po­kazu­je iż nasze ser­ce nie jest z lodu.

Co ro­ku ten sam sche­mat: cze­kamy na święta...

Mu­zyka wyz­wa­la myśli, myśli wyz­wa­lają ob­raz, ob­raz wyz­wa­la uśmiech lub łzy.