Gdy czas i przestrzeń przed nami się kurczą, to rozszerzają się za nami. W ten sposób idzie się naprzód w czasie i przestrzeni.

Wrażenie, jakie miłość zostawia w sercu kobiety, podobne jest do rysunku nakreślonego na śniegu. Pierwszy promień słońca roztapia go.

Każdy dzień jest podróżą przez historię.

Indywidualność jest raczej drogą niż celem i raczej drogą jedyną niż najlepszą.

Wszystko, co przeżywamy, to tylko jakieś etapy, jakieś stacje. To, co dziś wydaje się wielkim osiągnięciem, jutro odpada, bo poszliśmy już dalej. Trzeba być zawsze w drodze.

Długa jest droga wiodąca od rozumu do serca.

Człowiek musi gdzieś dążyć, gdy osiągnie cel, odczuwa zwykle niepokój, pustkę.

Źródło zwykle nie pochwala drogi, którą wybrała rzeka.

Idziemy do Boga nie drogą, lecz miłością.

Kto nie trzyma się drogi pośredniej, ten nigdy nie idzie bezpieczną ścieżką.

Ku czemu idziemy? A mnie się zdaje, że do niczego nie idziemy. Zawsze tylko jesteśmy w drodze.

Radość przeżywa się tylko wtedy, gdy sprawia się ją innym.