Jak cierpliwy muszę być, żeby spokojnie tu żyć?

Tysiące kwiatów, tysiące uśmiechów.

A ja myślałam, że wszyscy jesteśmy równi.

Niekończąca się niedoskonałość ale piękna.

Ziemia jest jak pociąg, którym wszyscy jadą na gapę. Władza jak samozwańczy kontrolerzy biletów.

Jesteś moim antidotum, na szarość codziennej rutyny.

Smacznej kawy, czas pozałatwiać sprawy.

To coś co przepełnia artystyczne dusze.

Tak wiele jest ciepła w uśmiechu, aż czasem myślę, że żyjemy w Grenlandii.

Kto obnosi się sercem dla zysku, ten prawdziwego serca nie ma.

Wystarczy spojrzeć, aby zobaczyć, ale jak trudno spojrzeć przez inne oczy.

Wszystko może być całkiem inne, nawet to, co nie możliwe, czasem wystarczy uwierzyć.