Dwa koty siedzą sobie i przyglądają się.

Zimą świetnie jeździ się na nartach, zwłaszcza w lesie. Las jest cichy, piękny, bezwietrzny, dookoła rosną wysokie sosny, a pod stopami lśni rześki śnieg. W mroźne dni drzewa są pokryte srebrnym szronem. Są piękne, jak w bajce.

Żadne niebo nie będzie niebem, jeśli nie powitają mnie w nim moje koty.

Moja ulubiona gra.

Skacze po drzewie wiewiórka ruda, szuka orzeszków po całym lesie, a który znajdzie do dziupli swej niesie. Zapasów całą dziuplę zebrała, wiewiórka ruda, wiewiórka mała.

Jeśli zbyt mocno skupisz się na problemie możesz nie dostrzec rozwiązania.

Pięknie las wygląda zimową porą i prawie tak samo jak u mnie w lesie.

Pies odpoczywający na łące, o czym myśli chyba o dobrym jedzeniu.

Żaden dom nie jest ogniskiem domowym, dopóki nie promienieje w nim niewysłowione szczęście kota, który okazuje je, kręcąc puszystym ogonem i zamiatając nim podłogi. Kot jest w domu przedstawicielem tajemnicy, uroku, sugestii i miłości.

Zima może i jest cudowna, ale łóżko jest o wiele lepsze.

Pies ma bardzo ładne legowisko, który odpoczywa na poduszce i do tego czapka z daszkiem na głowie. Takiemu to dobrze.

Żaden pies nie potrzebuje, ani nie chce być tresowany. Pies potrzebuje i chce być psem, którego człowiek rozumie, szanuje i zapewnia swojemu psu mądrą życiową naukę.