Z jego szczytami wyciszonymi Niebo z powagą sąsiadowało I głosami kogucimi Dal przeciągle wywoływało. W bezdusznym lesie śmiertelnej ziemi Na środku cmentarza śmierć stała, Patrząc na mą twarz z cieniami umarłemi Mierzyła mnie jakby dół wykopać mi chciała. Wszyscy słyszeli jak w rzeczywistości Tuż obok czyjś spokojny głos. To był mój wizjonerski głos z przeszłości, Brzmiał, jakby nie dotknął go rozkładu los: „Żegnaj, lazurze przemieniony I złoto Zbawiciela drugiego, Ostatnią kobiecą pieszczotą łagodzony Godziny mi przeznaczonej smaku gorzkiego. Żegnajcie lata nieskończone, Żegnajcie, przepaści upokarzania Kobiece wyzwanie rzucone! Ja – polem jej wojowania. Żegnaj, rozpiętości skrzydła wyprostowanego, Lotu dobrowolnej wytrwałości I obrazie świata, w słowie ukazanego, I twórczości, i cudotwórczości”. Odpowiedz

...w śmierci nie należy szukać przytulnego schronienia. Thomas Keneally Odpowiedz

"Życie podobne jest do ognia: zaczyna się od dymu, a kończy się popiołem." Odpowiedz

♪ A kiedy przyjdzie po mnie, będę gotów, wyruszyć w to miejsce, skąd nie ma powrotu, by oddać jej serce, utonąć w jej szatach, odejść z tego świata i nigdy nie wracać ♪ /z rep. Suma Styli/ Odpowiedz

Śmierć jest niczym — jedno dmuchnięcie i świeca gaśnie — ale starość to straszna hańba! Odpowiedz