Wciąż miała nadzieję że przyjdzie i ot­rze jej łzy Wciąż wierzyła w potęgę serca miłości Nie pot­ra­fiła inaczej nie wyob­rażała so­bie in­ne­go życia Po­kochała drania cier­pienie jest konsekwencją tej miłości

Ten sen nies­te­ty ra­nek mi za­biera Przychodzi szyb­ciej niż się spodziewam. Po­zos­ta­je mi prośbę do Stwórcy złożyć by On swą głowę do me­go Ser­ca mógł przyłożyć.