Przy­jaźń to jest te­mat wody rze­ka Nig­dy nie wiesz, co ją cze­ka Może przer­wy czy rozłąki la­ta Prze­cież nie jest słod­ka, jak cuk­ro­wa wa­ta!

Dzi­siaj pos­ta­nowiła, że o tym wszys­tkim za­pom­ni. O Je­go słowach, spoj­rze­niu, do­tyku, o Nim. Chciała wreszcie zacząć żyć te­raźniej­szością, a nie wspom­nieniami, które po­wodo­wały os­try ból w ser­cu i ko­lej­ne hek­to­lit­ry łez.