Niebo nie może być niebem, jeśli nie tam konia, który by mnie przywitał.

Droga do nieba ,wiedzie na grzbiecie konia.

Tam, gdzie moje miejsce - między grzywą ,a ogonem.

O dzi­wo- nie boję się. Idę da­lej... Ni śla­du człowieka, konia śla­du też. Chy­ba idę śle­po we mgle , jes­tem... nie wiem gdzie. Pew­na jes­tem tyl­ko te­go, Że wciąż szu­kam cze­goś.

Cień smut­ku roz­proszy cza­sem przy­pad­ko­wego uśmie­chu promień. Mgłę roz­paczy prze­nik­nie tyl­ko kochających oczu światłość.