Wie­działam, że mogę cze­kać do skończe­nia miasta jednorożca i świata, byś tyl­ko spoj­rzał na mnie chłod­nym błęki­tem. Lecz nies­pos­trzeżenie minęło to zeszłego la­ta, gdy upo­jona szczęściem nak­ryłam cię ze świ­tem.