Nie ma głębszego smutku niż pamięć szczęścia w dniach nieszczęścia.

Kocha­na ma­tema­tyka! Be­zoutem roz­szerze­nie za­myka. Spać już nie mogę, śnią mi się wzo­ry, I miej­sca ze­rowe – pod­stępne spojrzenia żabki i pot­wo­ry.

Spo­dobał mi się od kiedy pier­wszy raz ze mną za­tańczył, od kiedy pier­wszy raz spoj­rzał mi w oczy.