Później od początku szu­kam w so­bie… - siebie, Wy­ganiam za­pat­rzoną w mi­niony czas duszę, I nie wiem kiedy w niebie zej­dziemy się sa­mi Słowa po­zos­taną - je­dynie słowa­mi.

Lecz; Kiedy ogar­nia mnie mrok zwątpienia I bez­li­tośnie w mą stronę kroczy, Spoglądam na nek­tar me­go uko­jenia Twe Piękne, Two­je Cu­dow­ne oczy.

Dlaczego uśmiechać się nie zawsze potrafi szczególnie wtedy gdy pustka trapi?