Twarz jest zwierciadłem umysłu, a oczy bez słowa wyznają tajemnice serca.

Codzien­nie wrzu­cała na siebie tonę podkładu by po­dobać się każde­mu. Sta­wała się ład­na, lecz nikt nie oce­niał jej wnętrza.

Ile już dni zna­my się nawzajem? Ile już ra­zy cie­szyłam się rajem? Ile już chwil spędziłam czekając? Czy wyt­rzy­mam dłużej udając...?

Jest taki smutek, który przychodzi wtedy, kiedy za bardzo przywiązujemy się do siebie i do przedmiotów. Wtedy, kiedy gniewamy się na ludzi, o których myślimy, że za mało nas cenią. Mamy żal, że na świecie jest tak okropnie i że to właśnie nam źle się powodzi.

...ja też współczuję...

współczuję modelce w zmywaniu tej tapety z twarzy ;)

Chyba, że na ptaka. Uważam, że przesadzono w tym przypadku.

To już nie makijaż tylko charakteryzacja - przynajmniej w moim pojęciu.