Jest smutek, którego nie można pocieszyć ani rozproszyć, smutek starości, który jest świadomy siebie.

Przej­rzała się w lus­trze. Opuchnięte oczy, roz­ma­zany ma­kijaż, us­ta wy­gięte w gry­masie. Gdzie się podziała ta we­soła, bez­tros­ka, sza­lona dziew­czy­na ? Odeszła wraz z nim .

Sta­je przed tym uczu­ciem i wpat­ru­je się w nie jak w zwier­ciadło i boi się że jak je za­bije to tym sa­mym za­bije sens życia który ut­rzy­muje mnie przy życiu...

Tajemnicza twarz