Bo ni­by, to było Ich przez­nacze­nie. Dwie różne dro­gi, na­pot­ka­ne zbiegiem oko­liczności, sta­nowiły jed­ność. Całe piękno życia, te wszys­tkie słowa, uczu­cia..Te wszys­tkie dni, które dziś odeszły w niepa­mięć.

Jak wąż dusiciel oplatał ciało w krwiożerczym smrodzie błądził nocami, taplał się w torsjach ludzkiej głupoty, człowiecze serce bólem omamił.

Wąż i kotek, Kot i żabka, Żabka w kąpielowych klapkach. Lampa buja się aż strach. Nagle wszyscy robią bach!

Klepopatra XXIw