Ta ko­bieta, ta sa­ma, nieświado­ma swo­jej broni Prze­jawiająca cechy mo­jego ideału Zam­knięta w czte­rech ścianach błahe­go kompleksu Aniele Mój, ułożę z Jej inicjałów

Ona ni­by się uśmie­cham śmieje się z ich żartów, ale tak nap­rawdę jest smut­na. Wys­tar­czy, że spoj­rzysz w jej oczy, a uj­rzysz prawdę uk­ry­ta wewnątrz. Ona tak nap­rawdę cier­pi, pew­nie nie przes­pała ko­lej­nej no­cy pełniej łez, bo­les­nych wspom­nień i bólu...