Co było nie wróci i szaty rozdzierać by próżno. Cóż każda epoka ma własny porządek i ład.

Pozwól, że pod­niosę się trochę z prochu ziemi. Po­lecę jak dziki ptak hen do śnieżnych obłoków roz­bu­janych. Za­topię się w wyob­raźni ut­ka­nej z marzeń.

A kiedy za­pada noc każe mi się wtu­lić w po­duszkę i pa­miętać, tyl­ko ty­le.Kiedy py­tam po co cicho się śmieje i mówi:,, Zaw­sze wra­cał i chcesz żeby zno­wu wrócił, więc pa­miętaj żebyś mogła mu po­wie­dzieć, że cze­kałaś". Chy­ba ma rację, bo ciągle pa­miętam...