Móc scho­wać się pod pa­raso­lem twych ramion spo­za ram przyz­woitości uczuć spi­jać ciepło emoc­jo­nal­nej tęczy

Plu­gas­twem zdo­biąc każdy krok roz­dra­puje się ra­ny zap­leśniałe go­towe załamać oso­bowość i zab­liźnić sen czerwonej paryskiej parasolki

Trze­ba było poczuć to coś, cze­go na­wet ja sa­ma nie pot­ra­fiłam naz­wać. Miłość? Nie ... To zde­cydo­wanie za małe słowo.