Wy­tyka elf mi błędy z dnia dzi­siej­sze­go, co po­pełniłam przez zbyt wy­sokie jak drzewo ego. Zagłuszam te myśli i spać próbuję, lecz z wyrzu­tami su­mienia motyli człowiek źle się czu­je.

Chciałam być dla Ciebie oazą, od­poczyn­kiem, Twym każdym dniem, szczęściem, na­miętnością i prag­nieniem. Chciałam być sen­sem Two­jego życia. Czy byłam ?