Słońce nieśmiale budziło się do życia. Pop­rzez chmu­ry, za­ciek­le prze­cis­kały się pro­mienie, budzące­go się do życia słońca. Mo­je no­gi de­likat­nie za­padały się w mok­rym od mor­skiej piany pi­saku, chłod­ne morze co­raz to ob­my­wało mo­je sto­py za­bierając spod nich ziaren­ka złote­go pias­ku.

WSPANIALY WIDOK..........

budzą grozę ale są piękne