Tyl­ko posągu sak­ralny po­wiew wi­ta me ciało w ciszy is­tnienia z bra­ku is­to­ty dal­sze­go... ducho­wej egzystencji niewidzialnego smoka życia .

Ma­li, śmie­szni i smut­ni ludzie próbują z ury­wanych słów, uśmiechów, spoj­rzeń bu­dować między sobą mosty.