Czas gmatwał im rachunki, jak to bywa u starych, dla których cała przeszłość nie jest zwężającą się drogą, lecz ogromną, nie tkniętą właściwie przez żadną zimę łąką, od której dzieli ich tylko przesmyk ostatniego dziesięciolecia.

Miłość nie rozpoznaje barier. Przeskakuje przez płotki, przeskakuje płoty, przenika mury, by pełny nadziei dotrzeć do celu.

Spoglądam w moje małe chmurki, widzę też promyk malutki... Otacza mnie małe niebo, kołysze mnie w rytmie moim słodkim...

i koniec jazdy:DD

brama wjazdowa na łąke