Dla niego za­wiści roz­ry­wam podniosłe szklane kule On mi więc spełnienia póki ci ty­cie ok­ruchy Przed nim złość ugi­nam w lesie w har­dych ko­lanach On w łas­ce swej szczyptę wer­wy kładzie w po­ranek

Cza­sem wys­tar­czy spoj­rzeć w in­ne lus­tro by zo­baczyć swoją drugą twarz.