Lecz dopóki żyję będę wal­czył, by od­po­kuto­wać swoją winę. Po­mogę wszys­tkim których zra­niłem, proszę daj mi świetliku siłę. Ra­zem da­my ra­de wspiąć się na szczyt i zreali­zować szczyptę marzeń.

Spoj­rzałam mu w oczy, ten os­tatni raz...raz jeszcze...spiętrzo­ne fa­le oceanu łez...wyrzu­ciły na brzeg... bur­szty­nowe serce...