- Czemu siedzisz jak królowa na tronie z polnych kwiatów ? - po­deszłam i za­pytałam nieświado­ma te­go czy od­po­wiedź na to py­tanie tak na prawdę mnie in­te­resu­je… może zro­biłam to je­dynie te­mu, ze tak wy­pada.

Nie wartą Ciebie, ani Two­jego wy­siłku. Prze­cież mi­nie czas i znów zos­ta­wisz ją gdzieś na uboczu, bo będzie in­na, no­wa i bar­dziej wyjątko­wa.

widzę w to­bie coś więcej niż drwinę. widzę w to­bie ja­kiś ro­man­tyzm. przez iro­nię i aro­gan­cję widzę ciebie. wdzierając się w głąb two­jego spoj­rze­nia, pop­rzez idiotyzm, płyciznę i nietakt, dos­trze­gam głębię two­jej oso­bowości i nieśmiałość.

Jakaś dziwna ta lasencja :)