Nie ufaj pozorom, bo one często oszukują.

W każdym trze­pocie moich rzęs, w każdym mar­szcze­niu mo­jej atłaso­wej su­kien­ki, w każdym ka­nionie moich warg cho­wała się nadzieja na to, że przy­jedzie. Że uj­rzę go wra­cające­go, choć na chwilę... O jedną se­kundę dłużej, by móc na­cie­szyć oczy, by na­kar­mić dłonie i po­ruszyć tym sa­mym nat­chnienie.

Czy chodzi o przyz­wycza­jenie kon­tra szyb­sze bi­cie serca? Czy o instynkt doskonały a wspólne wycho­wanie dziecka?