Nie ustawajmy zaś w czynieniu dobrze

i tak jak gdy­by nig­dy nic, stanąć twarzą w twarz z tym miej­scem, ludźmi, wspom­nieniami i całym tym bałaga­nem.. ogar­nia mnie strach. Zos­ta­wiłam tam niedo­kończo­ne życie, na które te­raz jest już za późno.