Bom ogromny tak jak świat Od dziś księżyc to mój brat Moją siłą cienka skórka Gruby ojciec, gruba córka Miąższ mój mieni się czerwienią A zaś pestki czernią mienią.

Ślimak pełznie środkiem parku, A dom wisi mu na karku, A z okienka patrzy żona I wciąż woła niestrudzona:

W deszczowym zwierciadle deszcz mieszka i burza, a tafla się marszczy jak wielka kałuża. Patrz! ślimaki tam siedzą i senne ropuchy ubrane w zielone i bure fartuchy. I świat jest w tym lustrze rozmyty i płynny a rama niezwykle podobna do rynny.

daj gryza! :D

Ups przepaść.

... przepraszam za ten gryz ;-)

to już teraz nie lecą na ser ?!

tak się nawpychał, że chałupa mu się powiększyła...