Chwi­la to nie se­kun­da, czy mi­nuta – to jed­no wspomnienie.

Rozsypała worek pełen chłodu , słoty . Wzięła się nam jesień ostro do roboty. Przegoniła ptaki , pszczoły i motyle . Nie zwolniła nawet by odpocząć chwilę . Wpadła do ogrodu , kwiaty pożegnała .

Raz byłem u niej: z kotkiem na ręce Siedziała w oknie w białej sukience I paluszkami drażniła kotka: Pieszczotka! I wkoło twarzy dziewczęcia białej, Zarumienionej, loczki się chwiały I uśmiechały się oczka czarne Figlarne.